Omgaan met onzekerheden

Alles om ons heen, en alles in ons, is in continue staat van verandering. Als je op atomair niveau kijkt, trilt alles. Er is geen ‘staat’ van iets vast te stellen. Het is al veranderd op het moment dat je het hebt gemeten.

Al onze ideeën, plannen, overtuigingen en doelen zijn hier net zo goed aan onderhevig. Ze zijn slecht tijdelijk effectief.

En daar hebben we ons tot te verhouden. Dat kan op twee manieren:

1) Verkrampen. We kunnen koste wat het kost proberen vast te houden aan onze overtuiging, ons plan, doel of idee.

2) Ontspannen. We kunnen accepteren dat alles hoe dan ook verandert en meegaan met wat zich aandient.

Het duurzame antwoord, kan je uit ruime ervaring met antwoord één vertellen, is natuurlijk antwoord twee. Want het leven stroomt hoe dan ook verder.

Het leven beukt net zo lang tegen verkrampingen aan totdat er wel beweging móet komen.

Ook in organisaties kun je hier vrijwel alle problemen tot herleiden. Mensen verkrampen doordat ze onzeker zijn over wat er verandert als ze: hun baas confronteren, producten schrappen, hun onvrede kenbaar maken, hun ambitie uiten of gevoelens delen.

Ik je vast verklappen, geen van allen leveren duurzame resultaten op. Er is maar één weg uit. Houvast loslaten, het veranderlijke van het leven omarmen en telkens weer checken of onze ideeën, overtuigingen en doelen nog wel passen bij hoe de wereld op dit moment is.

Is dat makkelijk? Nope. Ik sprak vandaag met mijn compagnon Raymond precies hierover en hoe we zelf nog dagelijks de uitdaging aan moeten gaan in de onzekerheid te blijven i.p.v. te verkrampen. Dat zal wel een weg zijn die altijd belopen moet worden.

p.s.

Als je een soort van tussenvorm zoekt die iets minder confronterend is, kun je ook bij elke verandering die je ontdekt eerst een dobbelsteen gooien. Waarbij een even getal betekent ‘heel hard verkrampen’ en oneven betekent ‘lekker ontspannen’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *