Mijn existentiële zoektocht van bijna 40 jaar naar houvast en vervulling eindigde in nondualiteit.
Nondualiteit verwijst ernaar dat de wereld niet afgescheiden is. Dat afgescheidenheid tussen subject en object, ruimte en tijd een illusie is. Wetenschappelijk onderzoek verwijst hier ook steeds meer naar (zie bijvoorbeeld het boek “Reality is not what is seems” van theoretisch natuurkundige Carlo Rovelli).
En als afgescheidenheid een illusie is, valt ineens een hoop weg zoals het vinden van absolute waarheid, permanente houvast of een pad naar vervulling/verlichting.
Wat overblijft? Precies het leven zoals het verschijnt. Een onweetbaar mysterie.
Wil je een keer uitwisselen over nondualiteit? Neem gerust contact op.